شعر پر خطر !
به شعرم خرده مگیر – گر توانستی از دلم ایراد بگیر !
یه روز مام آدم بودیم ! روزی مام آدم بودیم داش ! کاش نمی رفتیم پی الواتی های بی فردا ، کاش !!! یادمه اونروز که هنوز آدم بودیم صادقانه گریستنو هم بلد بودیم زیر درخت کاج می شستیم و زار می زدیم واسه آوارگی ِ مورچه ها غم و غصّه ی همو با دل و از جون جمع می کردیم از تو پسکوچه ها گرد تنهایی را پاک می کردیم از زیر و روی پلکای هم حرف غمگین همو – با یک نگاه – می خوندیم از تو چشمای هم اونروزا یادمه که خوب بودیم ، مثل گنجشکک اشی مشی زیرپاکشی نمی کردیم که می گفتیم : داش ! بپا خاکی نشی حیف که دیگه نمی تونیم برگردیم به گذشته و آدم بشیم که اگه آدم بشیم نمی تونیم دیگه همسفره ی ماتم بشیم ! دی ماه 1388 قفس مدرن ! تو هنوز خندیدنو یادته عزیز ؟ یادته بابا می گفت بی خودی اونا رو دور نریز ؟! چقدر دستم روون بود ، چه خوب می کشیدم نقاشی ِ لبا رو یادته ، چقدر تند طرح می زدم بهم نزدیک شدن سرا رو ؟ آدم بدا آرزوشون بود اشکامونو ببینن واسه همینم میوه ی سرخ لبخندو از رو لبامون می چیدن ولی انگار گریه بیشتر به ماها میاد آخه هیچکسی خنده ی زورکی را نمی خواد ! خب دیگه اینم یه جورشه انقدر گریه کنیم تا چشمامون کوربشه کوربشه و نبینه که عشق داره زجر می کشه که انسان ِ امروز ، داره دوست داشتنو به بند می کشه ! 12/2/1388 سفری به بزرگ شدن قصّه که تموم شد ملوسک ! بغض آسمونم ترکید خورشید خانم پاک قصمون ، چادر ماتم به سر کشید قصّه که تموم شد عزیزم ! کودکی ِ منم شکست خستگی ِ هزار و یک شب سفر روی سیاهی ِ تنم نشست ! سفری دور و دراز به فردای ِ بزرگ شدن تو کوچه های بی کسی زمین خوردن و هی گم شدن سفری به صورتک ، به چهره ی نامرئی ِ خیال به شکست و نرسیدن و پرپر کردن رویای بهار سفری به خودکشی ، به پاگذاشتن به خطه ی ننگ به بیهودگی و تلف کردن خروارها لحظه ی قشنگ قصّه که تموم شد عزیزم ! ستاره ها هم خوابیدن نور دل های پاکشونو به پشت بوم فرداها پاشیدن 12/7/1388 قصّه انگار – قصّه نبود ! کوچولوی قشنگ ! پندی نداشت ، درسی نداشت ، تو باغچه ی ذهن خستمون هیچ گلی نکاشت حتی علف کینه را از خاک دلامون برنداشت شعری برای مادر تجسم آرامش در موهای سپید تکرار سبز بیشه و عطر بیــد به وقت حرف ِ شعرگونــه ی لبخند تمام غم و غصّه ها ، اسیر و دربند فضای رنگین ِ نگاهی که خالی ست از هرچه سیاهی صدایی دلنشین از باور ِ دور که می دهد حرارت و اوج و شور جان گرفتن دوباره ی امید از حریری که روز خوش ندید ! قصّه نیست ، جادو یا که رویا گرچه برآورده کرد ، همه ی آرزوها دوستش دارم به وقت ِ همیشگی در روزهای خوب و تلخ زندگی اوست دشمن سرسخت ناملایمات و این برهنگی همیشه پیروز بر مشکلات سخت ِ زندگی اوست همیشه معنای خوب بالندگی پر ز طراوت و شادابی و سرزندگی می بافم با واژه های بسیار ، ردای نو – آخر برای این قلب ِ خاکـی ؛ یعنی برای تو ، مادر 15/8/1387 برای روز تولد مادر نوشتم ولی .. با یکسال تاخیر تقدیمش کردم یعنی امروز : جمعه 15 آبان 1388 بی صدا ! حماسه ی آغوش و بوسه درخت مو و گنجشک و خوشه .. سلام مادر – سلام خانه – سلام سنگر سلام درد – سلام کینه – سلام خنجر ! برخیز ، برخیز برادر ، برخیز مرد برخیز شرافت بزرگ و آهنین این قرن برخیز که ساعت ، به وقت ِ جنگ است دل ماهی کوچک ِ تُنگ ، تنگ ِ تنگ است برخیز برادر ، برخیز تا دست حقارت را کوتاه کنیم تا با شرافت ذهن هایمان ، قلب اهریمن را سوراخ کنیم بیا تا سلامی باشیم دوباره ، برای تفکر آبی و ناب رودخانه بیا تا سالم بمانیم ، در آغوش پر مهر و صمیمی و گرم خانه ! 12/6/1388 می گویند خدایی آن بالاست که مراقب تنهایی ماست ولی این تنهایی است که مراقب خدای بزرگ ماست ! خیلی حرف دارم ، خیلی زیاد ! خیلی حرف دارم باهاتون بزنم – خیلی زیاد کاشکی هیچ آدم بدبختی از اوّل اصلاً به دنیا نیاد خیلی حرف دارم ، به اندازه ی آسمونا یک دل پر غم و اشک ، واسه ناودونا ! یک دنیا شعر بدبختی دارم که بخونم واستون همشم ختم می شه به نوشته های تو شناسنامتون به دنیا اومدن خودش زجره اگه از روی هوس باشه اگه پدر و مادر نتونن به غنچشون برسن تا که وابشه اونا باید بدونن که قبل از آفریدن من و ما فقط نباید بلد باشن شعر آرامشو ، واسه خوابیدن ما باید بدونن نیازهامون آخه چیه – اولیش اگه پستونک ِ ، آخریش چی چیه ؟! باید از قبل بشناسن نیازهامونو تو هر رده ی سنی نه اینکه تا یه کم بزرگ شدیم بزنن به پشتمون و بگن : هِرّی اونا نباید جا بزنن به وقت سختی – باید تیشه بزنن به ریشه ی فقر و بدبختی با شما هم هستم بچّه های کوچیک ِ دیروز ، برنامه ریزی کنید برای فردای غنچه های امروز بیاید نذاریم خاطرات تلخمون تکرار بشن برای اونا بیاید نذاریم تجربه کنن ، حسرت بخورن به نداشته ها تنهایی را من می شناسم – شاید تو هم بشناسی ، همزبون پس بیا آموزش ببینیم ، تا راحت تر زندگی کنن نسل بعدیمون خیلی حرف دارم باهاتون بزنم – به خدا خیلی زیاد ولی باید برم ، چون خیلی خستم و دیوونه وار ، خوابم میاد ! ۷/۸/۱۳۸۷ به قول مامان خوب ِ خوبم : چه تاریخ قشنگی ! و تاریخ پست این قطعه امروز است ۸/۷/۱۳۸۸ وچقدر شبیه است به تاریخ بالا !!! تقدیمش می کنم به کوچولویی که به احتمال زیاد همین امروز بدنیا می آید تا او هم تقدیمش کند به پدر و مادر گرامی اش ... کوچولوی خوشگل ! تولدت مبارک عزیزم ... معلّم بد ! آهای معلم بد ! نفرین بر تو تا ابد آهای معلم پیر ! کودک آزار ِ دل صغیر آهای کفتار ِ بی مو ! فداکاری هات بگو پس کو ؟ آهای ترسوی بُزدل ! تو دیگه حرف نزن از دل احساس کشی جُرم بزرگیه کشتن صدباره ی تو ولی کار دُرستیه چی عایدت می شه از شکنجه دادن به چی می رسی به وقت ِ آزار این همه گل ، این همه لادن ؟! آخه جُرم بچّه ها چیه ، ( آدم قشنگ! ) نکنه بازی با فشنگ ؟! چرا می زنی با ترکه و خطکش و چوب و شلنگ ؟ تو مگه نمی دونی این یاد های بد می مونه تو ذهن کوچیکشون تا ابد ؟! بگو مگه نمی دونی از یادهای بد متولد می شن انسان های جانی و هرزه و دَد ؟ ای حقیر ناچیز ، ای انسان ِ پست ! چرا باید خنده های نابو به تیرک خودخواهی ها بست ؟! آخه مگه نمی دونی اون بالا هم خدایی هست خدایی که بالاخره می رسوندت به دیوار ، می کوبدت به بن بست ! آهای معلم بد آی ! دلخسته ی گوشه گیر ، یه کمی هم از ذهنت کمک بگیر مشکلات کوچه و خونه و رختخواب و محلتو نبر سر کلاس های مقدّس ِ درس یه کم جراًت داشته باش ، یا حداقل از خودت نترس خالی نکن بغض خستتو سر بچّه های بی دفاع و شاد که تا آخر عمر نفرینت می کنن ، مثل من ، تا دلت بخواد مگه خودت اینا را نمی گی تو کلاسای درس که محبّت باید باشه توشه ی راه آدمای نترس اگه سادگی جُرمه – پس خیلی ها را باید سلاخی کرد اگه ضعف جسمانی گناهه ، خودتو اول باید حبس کرد ، توی پستوی درد اگه خنده های بی وقفه ی کودکانه آزارت می ده اگه فکر می کنی شیطنت های پاک ِ بچگانه ، عمر پوچتو به باد می ده خب استعفا بده از این شغل نجیب که این شغل اصلاً فایده نداره برای پُر کردن کیسه و جیب به خدا از سرتم زیادی ِ گریه هاشون اون شیرین زبونی های ناز و پاک و بی ریایی ِ خنده هاشون آهای آهای زشت ِ بی مغز قول می دم یه روز خودم دارت بزنم ، اونم از نبض ! می دونی آخر اذیت و آزار تو چیه ؟ یه کـُپه کینه و فاجعه ی موندن خاطرات تلخ از بچگیه آهای معلم بد ! تو هزاره ی سوّم که دیگه نباید بچّه ها را زد (شیرفهم شد ؟) 4/3/1387 چند روز پیش اخبار اعلام کرد که معلّمی با ضربات شلنگ ، کودکی را فلج کرد ... یاد ِ آزار معلم های بدی که داشتم افتادم و این شد که اینچنین نوشتم .. راستی ناگفته نماند که معلمان خوب هم داشتم .. افسوس که خوب ها همیشه کمترند .. افسوس .. افسوس ... و الان اول مهر است ( مهر 1388) .. وقت بازگشایی مدارس فردا صبح – پسر دایی ِ کوچکم – دور از من و ما ، در شهری به ترسناکی جهنم ، به دبستان می رود – وحشتی دارد از مدرسه ، وحشتش را خوب ِ خوب می شناسم ... آهای معلم بد ، گذشته ی بد را مرا ، برای او تکرار مکن تفکرات ِ ناشی از خستگی من دارم می شکنم زیر شلاق صاعقه می بینی خم شدنم را زیر تلخبار فاجعه ؟ در عبور از حجم بی دلیل این سکوت جا می ذارم هر یاد و فریاد و خاطره صدای سلفژ ناکوک و بی ریتم زمان تجاوزی ست بر آوای سازهای باکره ! نگاهم کن ، خالی ام ؛ خالی از طعم نگاه انسانی بی خدا ، دل مرده و کور و بی عاطفه 21/6/1388 خیلی خستم .. خیلی ... Ultimatum آقا پلیس ِ مهربون ! سلام سلام میای دستمو بگیری و رَدَم کنی از عرض ِ ترس آلود ِ خیابون همین الآن ؟! آخه ببین ، تو پارک ِ اونور ِ خیابون ، دختر پسرا دارن باهم بازی می کنن مثل قدیم .. با دل و جون گوش بده .. ! گل می گن – گل می شنون ... سُرسُره بازی می کنن .. الاکلنگ سوار می شن بی نگاه ِ هرزه و بد – بی اینکه بدونن اصلاً چیه دوز و کلک لحظه هاشونو پُر می کنن از شادی ِ هم به نگرانی هاشون مرهم می ذارن .. با کشته های غصّه و غم ! بیا دیگه .. دستمو بگیر – ردم کن ازپریشونی ِ این شهر شلوغ بذار منم قسمت کنم شادیهامو با آیدین ، یا که فروغ اینجوری نیگام نکن دیگه – آقاپلیس ِ ! به خدا من یکی نیستم اهل شرّ و دروغ ِاوا چرا دستبند زدی به دست ِ من ؟!!! مگه چی گفتم ، یا چی خواستم ازتون ؟ آقا پلیس ِ – آقا پلیس ِ ! یادت نیست منو ؟ من همونم ... همون بچّه ی صاف و پاک و مهربون درسته که یه کمی ظاهرم عوض شده – خنده هام بی رنگ و بی دمق شده اما به خدا تو دلم هنوزم هیچی نیست .. نه رنگی از کینه و نه حتی شکلی از جنون حالا هم نذار بشه پر از خشم و نفرت و خون ! آقا پلیس ِ ! به خدا من همونم .. همون پسر بچّه ی مؤدب و سربزیر همونی که وقتی از مدرسه میومد بیرون ، بهت خسته نباشید می گفت سیب ِ تو کیفشو در می یُوُرد .. نه نصفشو – که همشو می داد به تو و برات ماجراهای زنگ تفریحو می گفت چرا نمی خواد یادت بیاد منو ؟ چرا نمی خواید بفهمید دردی هست غیر از این – که داغون کرده همه رو ؟! آقا پلیس ِ ! راهنمای من تویی .. اگه تو هم بد بشی و بد بمونی ... تو هم اگه بخوای زور بگی تو هر جشن و مهمونی کی باید آدم خوبه باشه ؟ اصلاً کی دشمن دزدای شرور ِ این مرز و بوم باشه ؟ کی چشمغره بره به نگاه های ناپاک ِ بعضیا ؟ کی دستگیر کنه دزدای بی ناموس ِ شهر قصّه را ؟ آقا پلیس ِ ! تو هم اگه شک کنی به صداقت ِ دلای پاک دیگه سنگ رو سنگ بند نمی شه ... همه میوفتن به جون هم .. من با قمه .. تو با فشنگ ... اونوقت می دونی چی می شه ؟ خب دیگه بد می شه ، خیلی هم بد می شه ... برای من برای تو ... زندگی عار و ننگ می شه ... همه از هم جدا می شیم .. ضد هم می شیم ... عشق ِ تو دلمون مثل ته دیگ ِ سوخته ، سیاه می شه سفید تنها می شه – غصّه دار می شه من از رنگ سبز متنفر می شم - تو از رنگ سُرخ بیزار می شی .. اینجاست که دشمن ، خیلی خیلی خوشش می شه بازم می شیم جهان سوم .. بازم هممون .. غصّه دار می شیم تنپوشمون – افکار قشنگمون – روز و ماهمون مشکی می شه .. بازم هممون کینه دار می شیم مُهر بی فرهنگی می زنن به پیشونیمون بعدشم می ریزنمون تو گور دسته جمعی و یه کبریتم می زنن زیرمون دستمو وا کن .. بیا نذاریم کار به اونجاها بکشه .. جاهای باریکو می گم بیا منطقی باشیم ، نزنیم به بیراهه ها ، همون جاده های خاکیو می گم شهر ِ دیگه – پر از عقاید مختلف ... مهم اینه که حروف خوبی را بلد باشیم چه از الف تا ی – چه از ی تا الف هدف که یکی باشه .. دلیلی نداره از رنگ ِ لباس هم بدمون بیاد دلیلی نداره خورد کنیم همدیگه رو با نگاه های بی شرمانه ی زیاد آقا پلیس ِ .. این پارک و اون خیابون مال همه ست آدمای زنده ی توش جون دارن – شوق دارن .. آخه زندگی مال همه ست یادت باشه – یادت باشه ، کار تو زور گفتن نیست کار تو گیس کشیدن و محکوم کردن ساز خوش آهنگ دوستت دارم ها هم – نیست کار تو ، خودت خوبتر می دونی مهمترینش حفاظت از ناموس ِ خودت ِ – یعنی اینو نمی دونی ؟ تو خیابون تابلو های مختلف وجود داره – بدون اینکه حتی شبیه باشن به هم تو پارک درختای جورواجور ... سپیدار و اقاقیا .. کاج بلند و سرو ِ قشنگ من از همشون خوشم نمیاد ... تو از همشون خوشت نمیاد ... اما از ریشه درآوردنشون دلیل محکم و منطقی می خواد .. از اعدام عاشقانه ها ، همیشه فاجعه های بد به بار میاد ... آقا پلیس ِ مهربون ! یه بوس بده .. یه بوس بده ... 28/6/87 کامل شد پلیس یعنی : فشرده ی زشت ترین عقده ها پلیس یعنی : مردمانی که از فرهنگ پایین تغذیه می کنند پلیس یعنی : آزار دهنده ی لحظه های خوب ِ من و تو پلیس یعنی : قدرت ِ کاذب پلیس یعنی : علف ِ بی سواد پلیس را دوست ندارم چون باعث رنجش بی حد برادر قانونمند و خوب ِ من شد پلیس یعنی : انسان عقده ای 26/5/1388 وقتی که پلیس ، باز ماشین قدیمی ِ ما را به جرم زیبایی گرفت و این نوشته ها ، نتیجه گیری امروز و همیشه ی من از واژه ی پلیس بود ای مجاهد ! ای رزمنده ! زمان با شکوه یکی شدن – زمان پیوستن ما ، زمانی که طلسم شبها شکسته شد ، وقتی که هر صدا شعر توفان بود و هر مشت ِ گره شده ، جوانه ی آزادی و سینه ها مسیر گلوله را ترسیم می کرد – فاتحانه از شط خون گذشتیم ، تا واژه ی مقدس شهادت ، به نام شجاعان بپیوندد و جاودانه در یادها بماند .. با فرمانی الهی صبح روشنی در قلب سیاهی گریه ی ما فریاد ما شد ایمان ما بنیاد ما شد مزدور ننگین جلاد خونخوار مرگش رسیده ای خلق بیدار رزمی جانانه گلبانگ صدایی عزمی چو کوه و ایمانی خدایی با لاله های پرپر در میدان با خون پاک خیل عزیزان باغ آزادی سرسبز و شاداب نقش اهریمن شد نقش بر آب و اینک و اینک اگر آزادی محصور شده باشد این را بدانید این را بدانید که مشت های گره کرده ی خلق ِ ما مَحصور شدنی نیست فریدون فروغی نبرد با هرزه ها ! < در سوگ صدا نشسته ام و کسی نیست تا اشکی بریزد برای مرگ گیتارم ... > در نبرد با هرزه ها ، هرزه نشو بزن ، بکش ، پس نزن ، خسته نشو بعد از این خدای آهنی ِ شهرتو ، بنده نشو برای هر غریبـه ی خسته دلی ، خنده نشو ! رقص بادو یاد بگیر از قاصدک رنگ پروازو نگیر از بال شاپرک نخ بده ، اوج بگیر تا خال بادبادک لذت ببر از تموم لحظه هات ، آی ترگلک ! کم نیار – کم نبار ! ابر نشو – سرد نبار برای مرد گلدون انتظار عروس حسرت و آه نیار نداشتنو قافیه نکن با نکاشتن نکاشتنو نذار به حساب نداشتن آخه خیلی وقتا داری و نمی کاری خیلی وقتام می کاری و چیزی بر نمی داری ! همیشه صبر نیست دوای هر شکست همیشه که نمی شه به امید هم نشست باید پابشی ، حمله کنی یا عقب بنشینی با پا و دست تا شکست راهشو گم کنه تو کوچه پس کوچه های تردید و بن بست ! کاری از من نمیاد – اگه نباشی کوه سُستی پابرجاست اگه خسته باشی اگه نخوای ، خب نمی تونی .. تو که نباید پر آرزوهای خودتو بسته باشی ! اگه پرواز کنی هرزه ها می کشن کنار جاده ی آسمون باز می شه تا دریا کنار برخیز و آماده ی پرواز شو ، ترگلک ! بد به دلت راه نده ، به دلت دیگه بد نیار اگه درختی ، بید نباش ... سرو باش و از زمین کنده نشو کنده نشو ، نهراس از توفان غم مثل پیچک زرد تنها به هر میله ای بسته نشو 1387 ما را ببین – این که نشد جنگیدن ، اونم با آدم بدا ما کلاه خودمونو سفت بگیریم باد نبره – نمی خواد در بیاریم شکلک و ادا ! قلب خدا ! آی سکوت ! منفجر شو ! منفجر شو بیخودی زنده ایم از غصه فردا سنگین تریم فردا ما دورو تریم گنجیشک پر و کلاغ پریم ! آی سکوت ! منفجر شو ! منفجر شو طاقت نداره دیگه این قلب دنیا خیلی وقته که شده بی رحم سربزیر و داغیم از نگاه از نگاه تا گناه یک وجبه ای ماه آی سکوت ! منفجر شو ! منفجر شو ( دوره گرد محله فریاد می زنه : خربزه خیاره گرمک اناره پرتقال سرابه آدم بی خیاله – آدم ، بی خیاله ! ) آی سکوت ! منفجر شو ! منفجر شو تسلیم شده فریاد زیر شلاق تندباد گریه می کنه مرد صدا که فردا خالی ِ از حرف ِ دعا آی سکوت ! منفجر شو ! منفجر شو خسته ایم از رنگ و ریا خسته ایم از بی پولیا ، شلوغیا ! آی سکوت منفجر شو و بگو از کدوم طرف بریم تا برسیم به قلب خوب خدا ؟! 27/4/1388 فاجعه! رمان ِ طلایی ِ عصر رمان ِ قاصدک بی ژاکت فصل رمان ِ آهای آهای آتیش پاره چرا کشتند عقاید پاک یک نسل ؟! قصّه ی دربدری داستان بی خبری رمان قتل ِ خدا به دست هر بی پدری ! قصّه ی سایه های بی صدا قصّه ی آدمکای خوب ِ بی خدا! قصّه ی فراموشی ِ خواب و دزدیدن نقره های سبز کدخدا ! داستان تند باد ِ بی گرد و غبار داستان پادشاه ژنده پوش ِ ندار داستان پیرزن ِ فتنه انگیز و دلقک اطواری ِ بدجنس ِ دربار ! رمان ِ طلایی ِ عصر رمان ِ قاصدک بی ژاکت فصل رمان ِ آهای آهای آتیش پاره با نگاهت نکن قلبمو پاره پاره ! نمایشنامه ی اسب ِِ چموش نمایشنامه ی سیاسی های خموش نمایشنامه ی فالشگونه های سروش نی زن ! جرعه ای دیگر می بنوش مصور رویای محال ! مصور پیری ِ بهار مصور تمنای دودست که ای ابر بهارون پس ببار! عکس خورشید و آبادی ِ خراب عکس موی پر بار و تنگ بی شراب عکس ِ آبی آسمون و خالی ابر و عطش آب و سوختن ِ سراب ! تصویر صدا ! تصویر بی رنگ ِ خدا ! تصویر گریه و زاری و التماس بر سر نعش بی گناه و خونین ِ ندا ! 4/4/1388 هدف این قطعه چیز دیگری بود پایانش نمی باید این می بود راستش را بخواهید ، تصویر مرگ ندا .. وای خدا ... واااااااای خدااااااااااااا چی فکر می کردیم ، چی شد چی فکر می کردیم چی شد بهترین خوشه ی انگور تاک نصیب کی شد چه آرزوهای خوبی داشتیم برای فردای بچّه هامون برای شکستن و به گِل نشستن قایق ِ ضجه هامون تا کجا بال و پر داده بودیم به کفتر آرزوهامون اون همه عاشقونه رو برای کی نوشته بودیم تو دفتر خاطره هامون ؟ چی فکر می کردیم چی شد آبدزدک قناتمون ، مشاور سقاچی شد ! چای قند پهلو اگه خواستیم ازتون اگه احترام گذاشتیم به موی سفید ننتون واسه این بود که همصدا بشیم نه اینکه گریه هارو ببریم به اوج و قاتل خنده ها بشیم چی فکر می کردیم ، چی شد ... 28/11/1387 نکته ی انحرافی ! چراغ ها خاموش عکس دوسایه یکی زیر و یکی رو صدای آه و ناله عکس دوسایه گره خورده بر هم دیوار ترسیده ترسیده شب هم ضربان تند فلب شده سکوت هشیار کسی ضجه می زند کسی می دهد هشدار ! عکس دوسایه دوسایه بر دیوار مرگ می گوید : عزرائیل شده باز بیدار !!! 3/2/1388 به کجا چنین شتابان ؟! دیگه نه بوی عیدی ، نه عطر توپ دل کاغذ رنگی کبوده از حجم دود دیگه نه فرهاد – نه شهیار توی این بیغوله کسی نیست دیگه بیدار سطح فکر مردممون اومده پائین به اندازه ی چیزی مانکن و الاغ ده پایین کسی از خودش فکری نداره چه بد می رقصن بعضیا با هر ساز و ناقاره ! جوونا راهشونو گم کردن توی این بیراهه ها نمی دونن به پولدارها باید رو بیارن یا به بیچاره ها ! حتی نمی تونن تشخیص بدن فساد چیه ، فاسد کیه؟ زیر پای این فرشته ی شاد ، سایه ی چه غولیه ! شادی های زود گذر چشماشونو کرده کور دارن فراموش می کنن صادق هدایتو با بوف کور دارن دور می شن از هدفشون – دور دور نمی تونن درک کنن که این آش کم نمکه یا که شور دیگه نه خنده – نه ترانه ای کوبنده نه نگاهی که داغ باشه و سوزنده دیگه نه عشق ، نه دوست داشتن نه حتی باغچه ای برای گل کاشتن دیگه نه من ، نه ما داریم له می شیم زیر پای اینجور آدما !!! 13/1/1388 من نمی گم برگردیم به گذشته ی شاید تلخمون !نمی گم شاد نباشیم - نمی گم نرقصیم و ساز و آواز نداشته باشیم ، ولی حداقل دور نشیم از اصالتمون ؛ اگر هم می خوایم پیشرفت کنیم ، سعی کنیم عطرآگین ، نو بشیم نه اینکه هر روز بی محتواتر از روز قبلمون بشیم ، خوب فکر کنید .. چقدر بهترین ترانه هامونو محکوم کردند؟ چقدر انگ فساد زدند به بیدارترین ترانه هامون ؟ ترانه هایی که در دل هرکدومشون پندی گرانبها پنهان شده بود ... ترانه هایی که بهترین خاطره سازها بودند و هستند برای ما – پدران و مادرانمون؟ بیاید نذاریم زیباترین ریتم هامون ، ناب ترین ملودی هامون ؛ حماسی ترین سرود هامون ، پر خاطره ترین ترانه هامون ، اصیل ترین سازهامون ، با احساس ترین صداهامون ، گم بشن میون ریتم ها و ترانه ها و صداهای اشخاصی که هیچ شناسنامه ای ندارن ... البته ، من ، پدران و مادران رو مقصر این فاجعه می دونم .. که چرا به بچه های امروز معرفی نمی کنن هنرمندان بزرگ رو ؟ که چرا فرق بین هنر و فساد رو به بچه هاشون نمی گن .. که چرا تعریفی تدارن دیگه از هنرمند .. من می گم : بیاید نذاریم بیشتر از این ، به شعورمون توهین کنن ، آدمکای بی شناسنامه ! چتر سفید بهار ! زیبایی ِ یک فصل کفش های صورتی ِ کفشدوزک ِ طلایی خودنویس ِ نقره ای ستاره های دریایی تیله های قرمز فنجان ِ قهوه تعبیر یک خواب شعر خیس ِ سبزه دانه های اسفند از همیشه سبزتر ! آمیزش رنگ ها از پائیز قشنگتر دسته گلی روی میز بوی عسل در جام ! شالیزار ترمه ستاره ای بر بام خوابگاه ویولن پوشال های خیالی گل خرزره گل تنهایی نگاه گیتار نت های بی قرار فاصله تا عشق تلفن سبزه زار مسافر بارون راه آهن ابرها کوله بار عشق چمدان رنگ ها سیب سُرخ روی جدول آب حضرت حافظ در انعکاس مهتاب ! انتظار ثانیه گرد روی نیمکت ساعت گوش ماهی ِ خاطره تب ِ تند ِ عادت ! تاب بازی ِ کاغذ فانوسک ِ خیال هارمونی ِ نسیم چتر سفید بهار ! 6/6/1385 شاید عجیب باشد ، ولی این شعر که از شروع تا پایانش بهاری بود .. غیر ارادی نوشته شد . توضیح می دهم ! هر مصرع ، تصویری بود از همان چیزی که نوشته شد؛ و تمام شعر، عکس هایی؛ که کاملاً غیر ارادی پشت سر هم صف کشیده بودند .. همین ! (چند ساعت مانده است به لحظه ی تحویل سال ۱۳۸۸- تهران!) می گفت ... خسته ام از فـُرم ِ شب از رابطه ی بی ریتم دُرّ و درد ! زیر این کبود نشسته ام بی شال و کلاه ، سرد ِ سرد ! خط به خط بی خودم از خود از آغاز نگاه تا ذهن فاصله شعور رویا شکسته تا بی کران از عقب ماندگی لبخند و دوری ریتم از قافله تلاش برای تکرار دوباره ی روز برای بریدن صدای زوزه ی باد در خلوت من چیزی نیست جز این لحن غمگین ساز و نجواها چه زیاد ! می گفت : خستگی می میرد اگر ما بخندیم وقتی از از غم و غصّه ی زیاد بگندیم ! می گفت : به فاصله ها دل نبندیم به مردان ِ فقیر ِ این دیار دیگر هرگز نخندیم می گفت : می پوسد اندوه ، به وقت جوانه به وقت گذشتن از من و دل دادن به ترانه می گفت : آنکس که بزرگ است نیست هیچوقت سواره خودمانی می گفت : پشت سر ِ پائیز و زمستون همیشه بهاره ! 13/11/1387 یادم است کبوترانم را روزی در باد پراندم ؛ می خواستم ببینم کدامشان از همه قوی تر است .. همه بریدند و شکستند و از نفس افتادند ... چون برای پریدن در باد ساخته نشده بودند و باز یادم است توفان عشق آمد و آشیانه ی کبوتر قلبم را شکست نمی دانم چرا ؛ ولی این را بخوبی به خاطر دارم که رنگ کبوتر فلب من ، سفید ِ سفید بود . همه ی آرزوی ما این محلمونه ، خالی از شوق و شور ، طعم و رنگ پر از اعدام شفاف ِ نگاه های قشنگ ! گلی نیست ، عطری نیست ، ذوقی نیست روی بام آسمون ، خبری از اوج کفتر طوقی نیست بن بسته تموم ِ کوچه هاش فقر ، حُکمران ِ تو خونه هاش دلمرده و رنجورن مردم خوبش از بی کسی اون که تنها نیست ولی ، همونی ِ که باج می ده به هر ناکسی پشت این محله و این خونه ، باغ ِ دلتنگیمونه دیوار ریختشو باز می سازیم ، این یکی از آرزوهای قشنگمونه *** این محلمونه ، جا خوش کرده زمستون رو شونه هاش ضجه ، بی صدا نشسته روی گونه هاش مرگ ، زُل زده حتی تو چشم کلاغای سیاش ! اگه کسی اعتراض کنه ، می زنن با تبر ریشه ی صداش موج می زنه افسردگی روی برگ و ساقه ی هر گیاه از رقص افتاده یلدای ِ خاطره ها ، آتیش گرفته قرص ماه روزاش گدایی ِ نور می کنن ، از شب ِ پر غصّه ی کینه دار ستاره هاش فرش رنگی پهن می کنن زیر پای رنگ سیاه ِ شب زنده دار ! پشت این محله و این خونه ، باغ ِ دلتنگیمونه کشتن دیو سیاه زیباترین ترانه ی زندگیمونه ، آخـه ایـن همـه ی همـه ی همـه ی آرزومونه ... 4/11/1387 ( من ِ زخمی ، من ِ خسته ، من ِ پاک می نویسم آخریـن حرفـــو رو خاک کــــــــی میاد دست توی دستم بذاره تا بسازیـــــــم خونمونو دوباره ؟! ) ایرج جنتی عطایی همصدایی ! من و عشق را از روی کاغذ خط بزن ما را ببر تا ریتم ، برایمان دف بزن نور شو ، سیراب کن خورشید آشنایی رو از رنگ گر بگیر تا بی فاصله – تازه شو از عطر خوش آهنگ برگ شادی ِ تو ، برای ما مقدّسه برای ما که خسته ایم از قفس از سقوط سرد بی حنجره ؛ پرواز شو – نذار تا بیوفتیم از نفس من و عشق را سلام باش ای نازنین ما را ببوس با نگاه ، تا بلرزه قلب ِ بی ساعت ِ اینزمین باز شو ، بتاب بر هستی ِ ما شریک باش با تلخی ِ این حادثه ، با شراب و مستی ِ ما برای خالی شدن از دلهره سعی نکن تنها باشی واسه کشتن این کابوس ِ عظیم باید دستاتو رو زانوهات بذاری و پاشی 10/10/1387 ویانا ! بگذار باز پرواز کنم ، روی شعله ی تن تو بگذار لب های مرگ حسرت بخورند از شوق ذوب شدن من به روی گونه های تو .. گل های سرخ ماندنی نیستند – بگذار رنگ ِ قلبم را پیوند بزنم به قلب ِ گلبرگ های ظریف ِ احساس ِ تو .. چه حادثه ای سبزتر – چه حادثه ای سرختر – و چه حادثه ای سیاه تر از خود عشق ؟! بگذار حادثه ای باشم رنگین تر از عشق یا شاید ملودی ِ ماندگاری ، روی قاب ِ گیتار دل تو ... از کتاب ( ویانا ، چهره ای به شکل قلب ) 15/10/1384 ترور چیه ؟ تروریست کیه ؟ همین که آب نیست ، همین که خاک هست و هیچ کودکی شاد نیست ! همین که یک لحظه خواب راحت برای رویش دوباره ی آفتاب نیست .. همین که مرگ ِ تدریجی شده عشق ها ی سرخ ِ سرخمون همین که آواز، تبعیدی ِ سکوت ِ پشت مرز جنون ! همین که پشت پا زدن ، دلیل زیستن کینه و غمه ! همین که ماه و ستاره برای شب مبهمه ! همین که لبخند ، تشنه ی اشک تو و منه ! همین که خوبی ، خوبی را از یاد می بره ! همین که آخرین تدبیر یعنی دعا ! همین که هر کار بدی – تقصیر خدا همین که رویای آب یعنی .. غرق ِ ماهیا ! همین که تنفس ِ من یعنی .. مرگ ِ شادیا ! همین که رعد فقر دشنه می زنه به ابر بی بارون همین که از پشت خنجر می خوره ابر بهارون همین که از بین می ریم به دست خوبی ها همین که می زنن زیر پامون خودی ها ! ترور یعنی ( این ) ؛ تروریست یعنی ( ما ) ! 12/7/1387 حسی عجیب تر از عشق !!! یه حسی داره مثل خوره می خوردم نمی دونم چیه ، ولی می دونم که آخرش می کشدم یه حسی فراتر از مرگ مثل قدم زدن زیر تگرگ یه چیزی مثل به ته رسیدن حتی فیلتر سیگارو کشیدن ! غم نیست ، سنگین تر از غمه شاید همینه که واسم خیلی مُبهمه *** یه حسی مثل خوره داره می خوردم نمی دونم چیه – ولی می دونم که آخرش می کشدم یه حسی مثل سقوط مثل یه راه بی عبور ! انگار یه چیزی تو وجودم داره می میره شایدم خدا می خواد روحشو از من پس بگیره ! سعی نکن کمکم کنی نازنین ، چون نمی تونی تو افکار منو ، با هیچ علمی نمی تونی که بخونی ! 30/8/1387 عزیزکم ! سعی نکن کمکم کنی من سال ها پیش بود که مردم آره ، سعی نکن مرحم بشی آخه ، من از خود ِ خود ِ عشــــق ، زخم خوردم ! نمی خواستم ترانه بنویسم .. قصدش را هم نداشتم ؛ واقعیت اینه که قلبم دیگه گنجایش این همه مصیبتو نداره – به خدا نداره ! به خدا نداره ! من و گذشته ای که نمی گذره ! من و دل شکسته ای که هنوز می شکنه ! من و سرود خاکی که طنینش توی گوشمه ! من و شلاق جهلی که جهان سوم به ذهنم می زنه ! آزادی ِ کلام ! من و قفس خالی از نفس ! من و رویای پرواز سقوط دوباره ی آغاز من و این همه تنهایی من و این سرخ کبود هجوم تلخ انتظار و غیبت عشقی که هیچوقت – به خدا هیچوقت – نبود ! من و صدای گنگ فاصله من و بی رویایی قاصدک ذوب شدن ِ افکار خوب من و اشک و قبر ِ صدها شاپرک من و گیتار و علاقه من و روباه و آقا کلاغه ! من و رویاهای سیاه جامه دزدی و دروغ شد جاودانه من و فرفره های خاموش من و بادبادکای بی گوش من و ابر بی ترانه تو و ستاره های بی شبانه ! تو و عروسکا تو و پنج تومنی مسی و قلکا تو و شنگول و منگول و هیچ صحبتی از گرگ بلا ما و نه دزدی و گرونی و وحشت و رعب و ریـــا << بن بستی به ولخرجی ِ ادیان ! دیواری به سردابه ی دقمرگی و سرشکستگی ! سدی به بیراهه ی تنگ ِ تنفر به وحشت بی انتهای ِ هزاران دلمُردگی ! راهی به سبزینه ی دشت ها گذری از تبسم نهر ها عبوری از سرخی ِ دل ها شروعی با ندای زیر گـِـل ها >> بازار فساد ، کثیف و داغ رنگ چشم ها ، زاغ ِ زاغ دلکلبه ی کوچک ما هنوز ولی خیس از عطر باغ و روشن از هزاران چلچراغ برگردیم به تازگی برگردیم به تار و تنبک و نوازندگی برگردیم به حس ناب به شعر خوب و کاغذرنگی و کتاب برگردیم به نگاه پاک به سرودن برای این آب و خاک برگردیم به جمع شدن به دور هم بخندیم و فراموش کنیم هرچه کینه و غم من و خلاصه ی بی قراریام من و گذشته ی بد ِ کبوترام تو و اون همه روزای شاد ما و حسرت بلند ِ رسیدن به آزادی ِ کلام ! 15/3/87 Payam Khalajjj کاش این سرد ماتمزا بمیرد خوبی گل کند ، بر سر شاخه ها نشیند کاش خستگی رخت بر بندد – برود از این شهر و فضا کاش بار دیگر فاصله اندازد – عشق – بین ما و سیاه ِ دلچرکین عزا ! خداحافظ (2) خداحافظ پستونک – خداحافظ جغجغه هنوز از مشروب ِ تلخ ِ دیشب تنم داغه داغه ! خداحافظ ماشین کوکی – خداحافظ عینک دودی راستی ! هنوزم مثل پای چشم مادر ، کبودی ؟! خداحافظ عروسک ِ چشم عسلی خداحافظ منجوق و پولک بدلی ! خداحافظ دمپایی ِ بزرگ ِ مادربزرگ دیگه گوش شنوایی نیست برای شنیدن ِ قصّه های نادر ِ بزرگ < خداحافظ – خداحافظ پروانه های حسرت پروانه های حسرت خداحافظ – خداحافظ !!! > سنجاقک ها .. زنجره ها ... مدادشمعی ها – کنته رنگی ها – خداحافظ رقاصک های خیالی – بادبادک های رویایی پری های دریایی – خرگوش های صحرایی .. خداحافظ خداحافظ سبزه زار خاطره – خداحافظ کوه استوار فاصله ... ! گندم های سربلند .. ینجه زار سادگی ببعی های بی دم .. کبوترهای خانگی حرف ِ یکرنگ شهامت .. بی ریا مردن و شهادت ... خداحافظ خداحافظ – خداحافظ پَری خداحافظ کفش ِ قیصری ! خداحافظ تیرکمون دوشاخه دست من هنوز تا بیخ توی دماخه !!! خداحافظ پسرک لبو فروش مرغ سوخاری بیار برای خانم تن فروش ! خداحافظ خداحافظ زمین ِ بیمار خداحافظ لالایی های بسیار ... خداحافظ تفنگ بادی .. دیدی بدون قتل عام هم – شاد ِ شادی ؟! خنده های بی ریا – ای قشنگتر از پریا .. خداحافظ باید بریم ... آخه نوبت اوناست – نوبت بدیا خداحافظ بالا بلندی ... خداحافظ نون ِ قندی ! خداحافظ آدم برفی خداحافظ چراغ نفتی خداحافظ قلب ِ سرد دی می دونستم دل بی احساست سنگی ِ ، ولی آخه تا کی ؟! خداحافظ تخم مرغ آب پز دیدی بالاخره تنهایی وادارم کرد که بشم بهترین سر آشپز ! خداحافظ خاله بازی .. تا کی دل بردن و طنازی ؟! خداحافظ ترس خوب ِ پاتک زدن به مزرعه ی بلالی ... به کشاورز مزرعه بگو دیگه نمی خواد از دست کلاغ سیاها بنالی ! خداحافظ اسکناس ده تومنی ... اما نه – هنوزم انگار لای خاطرات ِ دفترمی ... خداحافظ قلک سفالی ... خداحافظ گوروبان گارسیو ... می خواستم بگم بزرگ شدیم و فهمیدیم که فقط به خاطر یک زن بود کارهای خوب ِ آقای زورو آتیش بازی – آتیش بازی ! خداحافظ اسمارتیز .. آب نبات پنج زاری ... لواشک آلو – برگه ی هلو ، خداحافظ خداحافظ خروس زری ... پیرهن پری ... بازم بیا به خواب من ... آره بیا ، آخه تو تاج سری ! تیز چنگال ِ ماهیچه دوست ! بازم من و یاشارو ببر به جنگ با گربه های بیگانه دوست خداحافظ ... دفتر صد برگ ِ خطکشی نشده ! خداحافظ ... اصلاً می خوای با هم بریم – تا کاغذات تا نشده ؟! تا برای شاگرد تنبلا – موشک و قایق و فرفره ی هزارلا نشده آره بیا بریم تا دنیا بدتر از اینها نشده – تا دل سفیدت مثل دل ما آدما سیا نشده – بیا بریم بیا بریم ... از خیانت پاکن اصل آلمانی – چه کتک ها خوردیم از آقای سلمانی ! راستی آخر نفهمیدیم علم بهتر است یا ثروت ؟! اصلاً فاصله ای هست بین تزریق و نکبت ؟! < نه اون خوبه نه ایشون – لعنت به هر دوتاشون ! نه اون خوبه نه ایشون – لعنت به هر دوتاشون ! > خاله سوسکه – خاله سوسکه ... شهر قصّه پر شده از عشق دزدای سر به هوا ! چرا دیگه نمیای اینورا ؟ خداحافظ ترس ِ تجدیدی ... راستی یار دبستانیمو اینورا ندیدی ؟ خداحافظ لذت ِ شیطنت ... همیشه که نمی شه به معلم بد ، زد کلک ! خداحافظ مبصر کلاس دلم تنگ می شه برای دست به سینه نشستن روی نیمکت کهنه ی کلاس خداحافظ آقا معلم ! خداحافظ آقا معلم ! ( شهیار قنبری ) خداحافظ اشک های شاد ِ شاد ! خداحافظ النگوهای گشاد ! کودکی ها .. کودکی های ِ بی ما .. خداحافظ – خداحافظ ... *** سلام دروغ های هزاررنگ ... سلام ... سلام چاپلوسی و دزدی و نیرنگ ...سلام ...................................... اول شهریور ماه 1387 کامل شد Payam Khalajjj خداحافظ ( 1 ) خداحافظ – ابرهای دلتنگ ، خداحافظ خداحافظ دل های سخت تر از سنگ – خداحافظ خداحافظ زمین ِ بیمار خداحافظ لالایی های بسیار ... خداحافظ بیماری ِ بیداری خداحافظ قطعه ی هوشیاری خداحافظ سراب خوشبختی خداحافظ بو سه های بدبختی خداحافظ – دردهای مُسری کاش یادهای بد را از یادم می بردی ! خداحافظ شکست های بی قافیه خداحافظ خورشت بامیه ! خداحافظ اصغر آقا با داشتن این همه پول – تراخدا دیگه نباش مثل گداها ! خداحافظ شکنجه های گرم ِ خوب خداحافظ عاشقانه های تلخ ِ رود ! خداحافظ – خداحافظ پَری خداحافظ کفش ِ قیصری ! خداحافظ – فاصله خداحافظ شترهای زنگوله دار قافله خداحافظ .. خداحافظ – شعر خداحافظی ! تو از وزن و قافیه – بی نیازی ! من پیش خدایم .. من پیش خدایم ... 25/4/1387 Payam Khalajjj فقط حقمو می خوام ! ما که چیز زیادی نمی خوایم از خدای ِ بزرگمون فقط حقمونو می خوایم – همون تنپوش خوشرنگ ِِ سیاهمون ! اون همه آوارگی ، بیچارگی شاید هم اون کوله بار سادگی بدبختی که چیز زیادی نیست – ما اونو می خوایم ! تو بگو کجاست .. تا اونور دنیا هم شده باهات می یایم ! ما که چیز زیادی نمی خوایم نه نترس ، رسیدن ، نمی خوایم خوشبختی و پول و زَر نمی خوایم عقل و دانش و بالشتک ِ پَر نمی خوایم همین دربدری های سادمون بَسِمونه اعصاب خوردمون ، می گن حقمونه هر چی غیر از این ، انگار سختمونه تا آخر دنیا فکر کنم ، همین دردمونه ؟! نرسیدن های گاه به گاه قشنگن – می دونم ! تیکه های قلب شکسته ی من ، باز هدف تفنگ ِ بی فشنگن ، می دونم ! دلای بعضی از ما واسه هم تنگن ، می دونم ! دل همه ی ماه پیشونی ها از سنگن ، هوم ، اینم می دونم ! < تو بدون طلسم سنگو من آخر با خود سنگ می شکونم ! همه ی اینا را خوب ِ خوب از برم – بااینحال من یه مهمونم نمی تونم که برای همیشه بمونم > ولی من می خوام از گرفتن حق و حقیقت ایندفعه آواز بخونم ! ترانه ی سیاه مرگو داد بزنم ، نه که با ناز بخونم ! حد اقل حق خودمو بگیرم از خدام می خوام دوباره از عشق بمیرم – آره ، باز اینه گنام خدایا منو ببخش اگه هنوز تکراری اند خواسته های نابجام ببین ! دستام ازهمیشه پرترند – رسیدنو واقعی ِ مرگو می خوام ، اینه همه ی دُعام 9/3/1387 ساعت 1 نیمه شب مگه نمی گن مرگ ، حقــّه ؟ خب منم فقط حقمو می خوام – چیز زیادی که نمی خوام دلم می خواد همین الان – راسِ راسَکی – بمیرم شاید اینجوری حقمو از خدای خودم بالاخره پس بگیرم تنها یافتمت – رهایم کردی تنها ... تنهای تنهای بودی مترسک ِ بی دلهره ! تنهاتر از یک حرف راست تنهاتر از صداقت یک دل تنهاتر از گل سرخ تنهای تنهای – مثل نسیم آنوقت .. من آمدم ... تنها یافتمت – رهایم کردی تنها ... خستگی ، کوه شد کوه – دیوار شد دیوار بن بست شد تو افتادی من – شکستم صدای بیابان در دالان فقر پیچید رود نالید چمنزار خشکید ابر – بارید ! و ... کسی .. گریست ! تنها یافتمت کنار شوره زار خاطره کنار راه آهن تردید کنار خمیازه های بیدار ! شانه ات را بوسیدم و گفتم : دیگر تنها نیستی برخیز روز ، خواب ِ مرگ دیده است مرگ ِ شب ِ ستاره دزد ! برخیز ما نزدیکیم نزدیک به آزادی ! تنها یافتمت گفتم با من می مانی ؟ چشمانت برقی زد .. انگیزه خندید ... اما آخرین بازمانده ی سبزه قباها انگیزه را میان زمین و هوا قاپید و گفت : به شکارچیان اعتماد مکن تنها یافتمت ولی تو تنها نبودی تفنگ بود قطره ی خون بود و هوس کشتن آهو ! فریاد زدم فریاد ما اگر یکی شود تن دشت می لرزد شیر ، می ترسد فریاد زدم فریاد ما اگر یکی شود شعور بر می گردد خواستن – به خواسته اش می رسد و رود سیراب می شود از خرچنگ و حلزون و ساردین فریاد زدم فریاد ما اگر یکی شود خدا هم بیدار می شود بهار هم می رقصد و گیتار دنیای رنگ ها را شادتر می نوازد اگر چه بی کلام ! سنگینی ِ سکوت قلبم را فشرد ویرایش صوت کینه ات را رام نکرد به تنهایی ام سلام نگفتی به تنهایی ام خندیدی ! به تنهایی ات بها دادم و تو رنجیدی از پاکی شعر ! تنها یافتمت مرحم شدم خنجر شدی رهایم کردی .. تنهــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا ... 16/5/87 Payam Khalajjj ساعت دو و سی دقیقه ی بامداد اصفهان .. شهر خاموش از عدالت ! از من به ما ای وای ، ای وای نهال ِ عشق را شکستند ، آن حسودکان حقیقت را به جوخه ی اعدام بستند ، آن بی خردان صدای کلاغ را نـُت کردند هرکسی را که خواستند بُت کردند به سُل تجاوز کردند دامن ِ حامل را لکه دار کردند عشق را به فلک بستند شرف را زنجیر ِ محک بستند ! سلاح ِ کشتار جمعی فراموشی ِ دسته جمعی سکوت – حرف ِ بی شکنجه زندان فریاد ، دردناک ترین شکنجه دزدیدن ِ دل ، یعنی ویرانی ِ ما عشق ِ بی حاصل تنها بیماری ِ ما ! خلاصه اینکه له شد احساسات پاک ما زیر پای وحشیان ِ آدم نُما آهای آهای از من به ما سخن ِ دیر آشنا از ما به ما کینه و نفرت و ریا از پاییز به برگ زنده باد مرگ ! از خورشید به برف هنوز تهدید و حرف از گل به خار ماندیم بی بهار سیاهی از عشق پیشی گرفت رنگ روباه صفت ِ پالت ِ زندگی باز هم انگار زیرمیزی گرفت !!!!! ۱۳۸۷/۳/۲۱ Payam-khalajjj به وقت سررفتن از تنفر به وقت سیراب شدن از کینه به وقت گر گرفتن از زخم می نویسم – زنده باد آدینه !!! 
خلقی بت شکن
عریانی ِ تبسمی کودکانه
کودکانه های سرشار از پرواز
زنده ام نگه داشته است )
